شمارهٔ ٨٨٢

هرگز این آسمان سرگردان

بمرادم نمیکند دوری

هر سعادت که جست فی الحالم

او ز طوری فکند با طوری

و آن شقاوت که بود طالب غیر

بمنش ره نمود بر فوری

بارها بودم اندرین فکرت

که چرا میکند چنین جوری

عقل گفتا منال از جورش

ورچه در دل همیکند غوری

زانکه گرداند اهل تمییزی

هر دمی بشکفاندت شوری

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع