شمارهٔ ٨٧٠

منم آنکس که در اشعار عذبم

نیابد هیچ طاعن جای طعنی

اگر ممدوح یابم مدح گویم

سزای آفرین از لفظ و معنی

همانا داستان باستانست

که وقتی حاتمی بودست و معنی

درین ایام باری این بزرگان

نیند الا سزای طعن و لعنی

فلک را دوش میگفتم که ما را

بجز آسایشی از تو طمع نی

فلک چون اینسخن بشنید گفتا

برو ابن یمین خب باش یعنی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع