شمارهٔ ٨۵٠

عمری بغفلت ایدل نادان گذاشتی

بر عقل خود وساوس شیطان گماشتی

مغرور خود مباش که من فرض کرده ام

کایوان و قصر خویش بکیوان فراشتی

آخر نه روزکی دو سه چون بگذرد برین

رفتی و کار خویش بیاران گذاشتی

در کشتزار آخرت اندر حیات خویش

تخمی که حاصل دهد آنرا نکاشتی

آنها که با تو جنگ سکالند در جهان

رو باز گرد از در ایشان بآشتی

احوال دهر چون گذرانست پس چرا

دشوار روزگار خود اینسان بداشتی

گردی چو ابن یمین فارغ از جهان

بر لوح دل گر آیت حرمان نگاشتی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع