شمارهٔ ٨٢٨
چون رسد روزی به وقت خویشتن
چون رسد روزی به وقت خویشتن
زحمت جستن چه بر خود می‌نهی
بی‌اجل چون کس نخواهد مُرد نیز
پس چرا بر عجز و سستی تن دهی
رزق مقسومست لا ترحل به
موت محتوم است لا تغفل بهی
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.