شمارهٔ ٧٢۵

سحرگه که در گوش گردون فتاد

خروش خروس و نوای چکاو

روان شد چو زر موکب شیخ عهد

رهی نا روا ماند مانند چاو

گذشتم بناکام از آن بحر جود

روان بر دو رخ از دو چشمم دو ناو

من از ابر جودش طمع داشتم

که چون گل کنم کیسه پر زر ساو

ولی در قمار هوا داریش

مرا گشت الحق درین دور داو

ببختش مسیح و فریدون شدم

بخر رفتم و باز گشتم بگاو

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع