شمارهٔ ۶٩٠

مرا هفتاد و پنج از عمر بگذشت

ندیدم آدمی از هیچ انسان

نه از تحسین امیری گشت خرم

نه از تهجین وزیری شد هراسان

کرمشان گرچه باشد سخت دشوار

ولی خست بودشان نیک آسان

ستودمشان یکایک را بکرات

نه تحسین یافتم زیشان نه احسان

نمیدانم که دارند این خساست

همه آفاق یا اهل خراسان

هزاران تیز بر پیشینیان نیز

اگر بودند ایشان هم بدینسان

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع