شمارهٔ ۶۴٩

آنم که بندگی نکنم حرص و آزار

آزادگیست رسمم و این خود سزد ز من

حقا که بر سر افسر شاهی نبایدم

گر بیم آن بود که صداعی رسد ز من

شادی نمای هستم و از دولت زمان

غم نیز هم نمیخورم از محنت ز من

اکنون زمانه گرچه شمار از کسی نیافت

کز جهل فرق می نکند کیل را ز من

غمگین مباش ابن یمین ز آنکه پیش ازین

جمعی گرفته اند بدل تیره را ز من

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع