شمارهٔ ۶٢٧

مرا هست در خم می خوشگوار

نهاده ز بهر ندیم کریم

حریفم چو من باید اندر هنر

خردمند و آزاده خوی و حلیم

خورده باده تنها گر از دور چرخ

بدستم نیفتد ازاینسان ندیم

اگر با حریفان نا اهل می

ننوشم ملامت مکن ای حکیم

من از می پرستم نیاید دریغ

ولی صحبت آید دریغ از لئیم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع