شمارهٔ ٣٨١

همی شد رهی دی بنزد بزرگی

بدان تا دمی حق صحبت گذارد

یکی گفت ضایع چرا میکنی عمر

چگونه کسی تخم در شوره کارد

برو ترک او گیرو بنشین بکنجی

که این صحبت الا ندامت نیارد

نه او خود رساند بتو هیچ خیری

نه شر کسی از تو هم باز دارد

خردمند ازینگونه کس را که او هست

وجود و عدم هر دو یکسان شمارد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع