شمارهٔ ۶۰۳

هر کرا خواندی از نکویانش

لاجرم نیست عهد و پیمانش

هر که سرو و گلش در ایوانست

نرود دل بسوی بستانش

چشم هر کاو بر آن دو ابرو دوخت

گو بکن سینه وقف پیکانش

مور بگرفت خاتم لعلش

آن که بد حشمت سلیمانش

معجز عیسویش در لب نوش

دست موسی است در گریبانش

حلقه زد زلف تا که بر رویت

عقل پنداشت چشم حیرانش

من و ساقی حوروش در باغ

زاهد و خلد و حور و غلمانش

کی مرا ره دهد به چاه ذقن

آنکه یوسف بود به زندانش

در دل آشفته را بسی گره است

از خم طره پریشانش

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع